الْمَقَامَةُ الدِّمْيَاطِيَّةُ

So we traveled by night until the night shed its youth,

Nítorí náà a rìn ní òru títí òru fi bọ́ ìgbà èwe rẹ̀ sílẹ̀,

And the morning wiped off its dye.

Òwúrọ̀ sì pa àwọ̀ rẹ̀ rẹ́.

When we grew weary of night travel,

Nígbà tí àárẹ̀ ìrìn òru mu wa,

And inclined towards slumber,

Tí a sì fẹ́ sùn,

We chanced upon a land with dewy hills,

A bá ilẹ̀ kan tí ó ní òkè pẹ̀lú ìrì,

Supressed with the east wind.

Tí ó tẹ pẹ̀lú afẹ́fẹ́ ìlà-oòrùn.

So we chose it as a resting place for the camels,

Nítorí náà a yàn án gẹ́gẹ́ bí ibi ìsinmi fún àwọn ràkúnmí,

And a station for the night's rest.

Àti ibusun fún ìsinmi alẹ́.

When the company alighted there,

Nígbà tí àwọn ẹgbẹ́ wa bálẹ̀ síbẹ̀,

And the creaking and snoring quieted down,

Tí ìkùn àti ìhórò dákẹ́,