الْمَقَامَةُ الْقطيعية

And that none of us should enjoy alone.

Àti pé kò sí ẹnikẹ́ni lára wa tó yẹ kí ó gbádùn nìkan.

Nor monopolize even a drop.

Àti pé kò yẹ kí ẹnikẹ́ni gbé ohun kan níkan, kódà bí ó bá jẹ́ ìtì.

So we gathered on a day whose clouds rose high.

Nítorí náà, a pàdé ní ọjọ́ kan tí àwọn àwọ̀n rẹ̀ ga.

And its beauty grew.

Àti pé ẹwà rẹ̀ dàgbà.

And its rain decreed a morning outing.

Àti pé òjò rẹ̀ pàṣẹ fún ìrìn owurọ̀.

To entertain ourselves by going out.

Láti gbádùn ara wa nípa jíjade.

To some of the meadows.

Sí àwọn pápá kan.

To let our eyes wander in the blooming gardens.

Láti jẹ́ kí ojú wa rìn ní àwọn ọgbà tó ń yọ.

And to polish our thoughts with the sight of the rain.

Àti láti mú èrò wa mọ́ nípa rírí òjò.

So we emerged, numerous as the months.

Nítorí náà, a jáde, púpọ̀ bí oṣù.