الْمَقَامَةُ الْمغربية

I did not sit except for a fleeting moment or a sip of a fearful bird.

Mi ò jókòó bí kò ṣe fún ìṣẹ́jú kan tàbí gẹgẹ bí ìyára mú omi ẹyẹ tí ó bẹ̀rù kan.

Until a man with a bag on his shoulder approached us.

Títí tí ọkùnrin kan pẹ̀lú àpò kan lórí ejika rẹ̀ fi wá sí ọdọ wa.

He greeted us with two words and greeted the mosque with two salutations (Rak'ats).

Ó kí wa pẹ̀lú ọ̀rọ̀ méjì, ó sì kí mọ́ṣáláàsì náà pẹ̀lú kiki (Irun nafila) méjì.

Then he said: "O people of intellect and pure virtue."

Lẹ́yìn náà, ó sọ pé: "Ẹ̀yin ènìyàn ọgbọ́n àti ìwà rere mímọ́."

Do you not know that the most precious acts of closeness are relieving distress?

Ṣé ẹ kò mọ̀ pé àwọn iṣẹ́ ìsúnmọ́ tó níyelórí jù ni láti yọ àwọn ìbànújẹ́ kúrò?

And the strongest reasons for salvation are comforting those in need?

Àti pé àwọn ìdí tó lágbára jù fún ìgbàlà ni láti tù àwọn tó ní bùkátà nínú?

Now, by Him who brought me to your courtyard.

Dájúdájú emí, mo búra ní orúkọ Oun tí ó mú mi wá sí àgbàlá yín.

And granted me your generosity.

Ó sì fún mi ní àánú yín.

I am a wandering, destitute, distant one.

Mo tí jẹ ẹni tí ó ń rìn kiri, tí ó sì jẹ́ aláìní, tí ó jìnnà.

And a messenger of hungry children.

Àti ìránṣẹ́ àwọn ọmọ tí ń ebi ń pá,